คำสัญญาชั่วนิรันดร์: ประวัติความเป็นมาของความพยายามที่จะกำจัดโปรแกรมเมอร์

ความฝันที่ไม่มีวันตาย

ทุก ๆ ทศวรรษ เทคโนโลยีใหม่ ๆ จะมาถึงพร้อมกับประกาศที่ชัดเจน: โปรแกรมเมอร์กำลังจะล้าสมัย ตั้งแต่การประดิษฐ์ COBOL ในทศวรรษ 1950 ไปจนถึงการปฏิวัติแบบไม่ใช้โค้ดในทศวรรษ 2010 และการระเบิดของ AI ในยุค 2020 การเล่าเรื่องยังคงสอดคล้องกันอย่างน่าทึ่ง ผู้นำทางธุรกิจ ผู้ร่วมลงทุน และผู้เผยแพร่เทคโนโลยีได้ประกาศซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าการสิ้นสุดของการพัฒนาซอฟต์แวร์ระดับมืออาชีพนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เรามาถึงในปี 2026 และสำนักสถิติแรงงานคาดการณ์ว่าการจ้างงานนักพัฒนาซอฟต์แวร์จะเติบโต 25% จนถึงปี 2032 ซึ่งเร็วกว่าอาชีพโดยเฉลี่ยมาก เรื่องราวของความพยายามที่จะกำจัดโปรแกรมเมอร์ไม่ได้เกี่ยวกับความล้มเหลวของเทคโนโลยีจริงๆ เป็นเรื่องเกี่ยวกับความเข้าใจผิดขั้นพื้นฐานเกี่ยวกับสิ่งที่โปรแกรมเมอร์ทำจริงๆ

การปฏิวัติภาษาโคบอล: การทำให้เครื่องจักรพูดภาษาอังกฤษได้

เมื่อ Grace Hopper และทีมงานของเธอพัฒนา COBOL ในปี 1959 เป้าหมายที่ชัดเจนคือการสร้างภาษาโปรแกรมที่ใกล้เคียงกับภาษาอังกฤษธรรมดาจนผู้จัดการธุรกิจสามารถเขียนซอฟต์แวร์ของตัวเองได้ ชื่อของตัวเอง — ภาษาเชิงธุรกิจทั่วไป — ส่งสัญญาณถึงความทะเยอทะยาน ถ้าโค้ดอ่านเหมือนประโยค ทำไมคุณถึงต้องใช้โค้ดเดอร์พิเศษ? ผู้บริหารสามารถบอกคอมพิวเตอร์ถึงสิ่งที่พวกเขาต้องการในภาษาที่พวกเขาเข้าใจอยู่แล้วได้

COBOL ได้เปลี่ยนแปลงอุตสาหกรรม แต่ไม่ใช่ในแบบที่ผู้สร้างคาดการณ์ไว้ แทนที่จะกำจัดโปรแกรมเมอร์ออกไป กลับสร้างคลาสใหม่ขึ้นมาใหม่ ไวยากรณ์ที่ละเอียดของภาษาและความสามารถด้านลอจิกทางธุรกิจหมายความว่าองค์กรต่างๆ ต้องการนักพัฒนาเพิ่มมากขึ้น เพื่อสร้างระบบการเงินที่ซับซ้อนมากขึ้น เครื่องมือบัญชีเงินเดือน และเครื่องมือการจัดการสินค้าคงคลัง ในช่วงทศวรรษที่ 1980 มีการผลิตภาษาโคบอลประมาณ 220 พันล้านสายการผลิตทั่วโลก การประชดนั้นหนา: ภาษาที่ออกแบบมาเพื่อให้ผู้ที่ไม่ใช่โปรแกรมเมอร์เขียนโค้ดได้กลับกลายเป็นพนักงานด้านการเขียนโปรแกรมที่ใหญ่ที่สุดและยั่งยืนที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ ซึ่งเป็นภาษาที่บริษัทต่างๆ ยังคงพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรักษาไว้จนถึงทุกวันนี้

ตอนภาษาโคบอลกำหนดรูปแบบที่จะเกิดซ้ำอีกเจ็ดทศวรรษข้างหน้า แต่ละเลเยอร์นามธรรมใหม่ช่วยให้งานบางอย่างง่ายขึ้น แต่ก็ปลดล็อกความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่ต้องการการเขียนโปรแกรมที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นไปพร้อมๆ กัน เสาประตูไม่เพียงแค่ขยับเท่านั้น แต่ยังเร่งความเร็วอีกด้วย

ยุค 4GL และเครื่องมือ CASE: การทำให้ระบบอัตโนมัติเป็นอัตโนมัติ

ทศวรรษที่ 1980 ได้นำภาษายุคที่สี่ (4GL) และเครื่องมือวิศวกรรมซอฟต์แวร์ช่วยด้วยคอมพิวเตอร์ (CASE) เข้ามา และทำให้เกิดกระแสการมองโลกในแง่ดีแบบใหม่ๆ จากการขจัดโปรแกรมเมอร์ ผลิตภัณฑ์เช่น Informix-4GL, Progress และ Oracle Forms ให้คำมั่นสัญญาว่าอินเทอร์เฟซแบบภาพและไวยากรณ์การประกาศจะช่วยให้นักวิเคราะห์ธุรกิจสร้างแอปพลิเคชันได้โดยตรง James Martin ที่ปรึกษาด้านไอทีผู้มีอิทธิพล ทำนายไว้ในปี 1982 ว่าการเขียนโปรแกรมแบบเดิมจะถูกแทนที่ด้วยเครื่องมืออัตโนมัติเป็นส่วนใหญ่ภายในหนึ่งทศวรรษ

บริษัทลงทุนหลายพันล้าน ตลาดเครื่องมือของ CASE มีมูลค่ามากกว่า 6 พันล้านดอลลาร์ต่อปีในช่วงต้นทศวรรษ 1990 บริษัทต่างๆ เช่น Andersen Consulting (ปัจจุบันคือ Accenture) ได้สร้างแนวปฏิบัติทั้งหมดโดยอาศัยแนวคิดที่ว่าวิธีการที่มีโครงสร้างและการสร้างโค้ดอัตโนมัติจะช่วยลดความจำเป็นในการใช้ซอฟต์แวร์ที่เขียนด้วยลายมือได้อย่างมาก โครงการริเริ่ม AD/Cycle ของ IBM พยายามสร้างสภาพแวดล้อมการพัฒนาที่ครอบคลุมซึ่งจะทำให้วงจรชีวิตของซอฟต์แวร์ทั้งหมดเป็นไปโดยอัตโนมัติ

ผลลัพธ์ได้รับการผสมกันอย่างแน่นอน เครื่องมือ CASE ทำงานได้ดีพอสมควรสำหรับแอปพลิเคชันที่เรียบง่ายและมีการกำหนดชัดเจน — แบบฟอร์มการป้อนข้อมูลพื้นฐาน รายงานที่ไม่ซับซ้อน การดำเนินการ CRUD มาตรฐาน แต่ความต้องการในขณะนั้นเริ่มซับซ้อน คลุมเครือ หรือจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว เครื่องมือก็ล้มเหลว นักพัฒนาพบว่าตัวเองต่อสู้กับสิ่งที่เป็นนามธรรมมากกว่าที่จะได้รับประโยชน์จากสิ่งเหล่านั้น โดยเขียนวิธีแก้ปัญหาที่ซับซ้อนเพื่อทำให้สิ่งต่าง ๆ ต้องใช้โค้ดสิบบรรทัดด้วยมือ ในช่วงกลางทศวรรษ 1990 การเคลื่อนไหวของ CASE พังทลายลงอย่างมากด้วยน้ำหนักของตัวเอง และโปรแกรมเมอร์รุ่นใหม่กำลังเขียน Java และสร้างเว็บ

ภาพลวงตาการเขียนโปรแกรมด้วยภาพ

การเพิ่มขึ้นของอินเทอร์เน็ตทำให้เกิดปี

Related Posts

• เครื่องจำลองการสัมผัส
• เครื่องมือแซนด์บ็อกซ์บรรทัดคำสั่งที่รู้จักกันน้อยของ macOS (2025)
• ผู้บริหาร Waymo เผยบริษัทจ้างพนักงานระยะไกลในฟิลิปปินส์
• สมุดงานการออกแบบ Windows NT/OS2